Voor mij was dit nooit zomaar een camera.

Dit was de camera waarmee ik leerde kijken.

Jarenlang ging hij met me mee. Naar plekken, momenten en situaties die ik anders misschien nooit had vastgelegd.

Uiteindelijk kwam er een moment waarop hij niet meer verder kon.

En toen besloot ik iets te doen wat je normaal gesproken niet doet met een camera waar je zoveel mee hebt meegemaakt.

Ik maakte hem open.

Maar achter het scherm zat nog veel meer.

Hoe verder ik kwam, hoe minder de camera nog op een camera leek.

Wat ooit één camera was, lag inmiddels verspreid over de tafel.

Printplaten. Kabels. Onderdelen die ik normaal nooit zou zien.

Het apparaat waarmee ik jarenlang foto’s maakte, bleek van binnen minstens zo interessant als van buiten.

En daar bleef uiteindelijk niet veel meer van over.

Wat ooit één camera was, lag nu voor me als losse onderdelen.

Een printplaat hier. Een kabel daar. Schroeven, elektronica en een behuizing die ooit alles bij elkaar hield.

Het was vreemd om hem zo te zien.

Deze camera had jarenlang met me meegereisd. Hij had me geleerd om anders te kijken, momenten vast te leggen en steeds opnieuw op zoek te gaan naar iets dat de moeite waard was om te fotograferen.

Nu lag hij uit elkaar op tafel.

De camera waarmee het begon, was voorbij.

Maar het verhaal niet.

A GOOD STORY NEVER ENDS.